19 april - 3 mei 2006

Leguaan voor de lens

¡Pura vida!, de lijfspreuk van de Tico's en Tica's. Het is de Costaricaanse manier om te zeggen dat alles oké is, dat het leven is om van te genieten.
Het tekent hen perfect: levensgenieters, vriendelijk en behulpzaam. Maar het beschrijft ook het land zelf. Alles leeft er: de natuur, het klimaat en zelfs de wegen. Costa Rica is dan ook een perfect land voor hen die genieten van het leven zoals het is. Toen Columbus in 1502 tijdens zijn 4e reis Midden-Amerika aandeed (hoewel hij nog steeds dacht in Azië verzeild te zijn geraakt) zag hij de bevolking gouden sieraden dragen. Hierdoor verkeerde hij in de veronderstelling dat er in de binnenlanden veel goud te vinden zou zijn en noemde dit stuk land dan ook Costa Rica (rijke kust).

Zoals destijds het "goud" de Spaanse overheerser naar dit land deed trekken, is het nu de rijke biodiversiteit die de toeristen naar Costa Rica laat komen. Het toerisme is dan ook de belangrijkste industrie en levert meer op dan de export van koffie en bananen.

De meeste toeristen komen voor de indrukwekkende (schoonheid van) natuur. Je kunt je niet voorstellen dat ten tijde van Columbus Costa Rica voor zo'n 96 procent bedekt was met tropisch regenwoud. Het meeste van dit oorspronkelijke bos is in de loop der jaren verdwenen door de toegenomen landbouwactiviteiten en, natuurlijk, het tropisch hardhout. Tegenwoordig is hier nog zo'n 30 procent van over. Om de huidige natuur te proberen te behouden is dan ook 13 procent van Costa Rica uitgeroepen tot nationaal beschermd natuurgebied. Deze Nationale Parken zijn allemaal opengesteld voor het publiek, waarvoor echter wel toegang betaald moet worden.

Op deze site kun je dan ook genieten van een aantal van de ruim 800 foto's die we gemaakt hebben.

19-4: 20-4: 21-4: 22-4: 23-4: 24-4: 25-4: 26-4: 27-4: 28-4: 29-4: 30-4: 1-5: 2/3-5:

Amsterdam - Miami - San José (Gran Hotel Costa Rica) San José - Chilamate (Selva Verde Lodge) Selva Verde Lodge Selva Verde Lodge Chilamata - Monte Verde (Hotel El Establo) Monte Verde Monte Verde - Quepos (Hotel Villa Teca) Manuel Antonio Manuel Antonio Quepos - San José (Gran Hotel Costa Rica) San José - Tortuguero (Samoa Lodge) Tortuguero Tortuguero - San José (Gran Hotel Costa Rica) San José - Miami - Amsterdam

De eerste fotostop in Costa Rica: La Paz. Het is een uur rijden vanaf San José en je ervaart hier alles wat je verwacht van Costa Rica: regenwoud, mooie watervallen, vlinders en kolibri's. Tenminste dat is wat er op de website van La Paz Waterfall Gardens te lezen is. Wij zijn voornamelijk voor de kolibri's en de vlinders gekomen.

De kolibri's vliegen snel op de feeders af en aan. Ze hebben een constante behoefte aan voedsel, dat bestaat uit nectar of, in dit geval, water en suiker, in de verhouding van 4 delen water op 1 deel suiker. De kolibri's laten zich niet storen door de mensen, ze zijn daar aan gewend geraakt. Je zou dan ook zeggen "piece of cake" om ze te fotograferen. Dat valt toch wel een beetje tegen, zeker als je ze hangend in de lucht wilt nemen! Goed dan gaan we maar naar de wat tragere jongens, de vlinders. Het lijkt wel een deja-vu. Dit zijn "gewoon" de vlinders van Dierenpark Emmen. Hoewel, dit is wel hun "natuurlijke" leefomgeving. Verder kom je hier natuurlijk bloemen, planten en vogels tegen.

De Selva Verde Lodge is in 1985 gebouwd door Juan en Giovanna Holbrook om een deel van het tropisch regenwoud in het noorden van Costa Rica te beschermen. Het complex is zodanig ontworpen dat het een minimale invloed op de omgeving heeft. Er zijn 10 op palen gebouwde lodges met in totaal 40 2-persoonskamers.

Vanuit je kamer stap je zo de natuur in, want de lodges liggen midden in het regenwoud. We begonnen 's ochtends voor het ontbijt dan ook al met fotograferen. Er staat, loopt, kruipt en vliegt genoeg rond, van pijlgifkikkers tot toekans, van leguanen tot basilisken, van schildpadden tot libelles, kortom eigenlijk te veel om op te noemen.

In de reisbeschrijving van SNP wordt dit een waar fotografenparadijs genoemd. Naast de dieren is er ook een diversiteit aan planten en bloemen. Er zijn hier dan ook vele foto's gemaakt.

Hoewel het nog geen regenseizoen was is er 's nachts toch behoorlijk wat water gevallen. Tijdens onze wandeling door een stuk tropisch regenwoud mochten we op het einde zo'n lekkere tropische bui aan den lijve ondervinden.

Het opvangcentrum Las Pumas is zo'n 40 jaar geleden opgericht toen het leefgebied van de wilde dieren afnam door de ontbossing die op grote schaal plaatsvond in Guanacaste. Vele dieren werden gevangen door de bevolking en als huisdier gehouden.

De Zwitserse Lilly Bodmer de Hagnauer trok zich het lot van deze dieren aan. Ze kreeg ze aangeboden of moest ze zelf kopen om het leven van de wilde dieren te redden. In een paar jaar had ze meer dan 160 dieren van meer dan 60 soorten.

Op dit moment telt de Shelter zo'n 80 dieren van 22 soorten, allemaal afkomstig uit de omgeving van Guanacaste en vele behoren tot de bedreigde diersoorten.

De Shelter geeft de dieren een kans op leven in een vergelijkbare omgeving als hun natuurlijke omgeving, dient als een onderzoeks- en voorlichtingscentrum voor de natuur en werkt mee aan de bescherming van deze natuur in Costa Rica.

We bezochten Las Pumas tijdens onze transfer van Chilamate naar Monteverde. We zijn ook gestopt in Tarcoles alwaar je vanaf een brug diverse krokodillen kunt bewonderen (en natuurlijk fotograferen).

Het Nationaal Park Manuel Antonio is een kleine oase midden in een agrarisch gebied. Na het instorten van de bananenindustrie in deze regio werd de toevlucht gezocht in de landbouw. Hierdoor werd op grote schaal tropisch oerbos ontgonnen. Een restje regenwoud van 682 ha werd uiteindelijk beschermd: Manuel Antonio.

In het park komen zo'n 184 vogelsoorten en 100 soorten zoogdieren voor. Doordat de dieren een beperkte leefruimte hebben en op het eten van de mensen afkomen, kun je vrij gemakkelijk kapucijn- en doodshoofdapen, luiaards, leguanen, neus- en wasberen, basilisken en agouti's tegenkomen (en inderdaad ook weer op de gevoelige plaat zetten). Dit is wat lastiger met de krabjes die, op het moment dat je ze nadert, direct in een holletje verdwijnen. Verder is het een mooi schouwspel om de heremietkreeften met hun geleende huisje te zien lopen.

Voordat je het park kunt betreden moet je door een rivier(bedding) heen. Afhankelijk van het tij kun je over de bodem lopen, de rivier doorwaden of je laten overzetten met een bootje voor 1 dollar.

Naast het natuurschoon beschikt Manuel Antonio ook over 3 stranden. In het park zelf zijn 3 wandelroutes uitgezet, de sendero al mirador, sendero punta catedral en sendero puerto escondido. Je kunt natuurlijk ook op het strand gaan liggen, maar dat kun je ook gratis in de nabijheid van dit nationale park.

Het grootste gedeelte van dit Nationale Park in Costa Rica dient ter bescherming van het zeeleven. Het is een van de belangrijkste nestgebieden van de tortugas (groene zeeschildpadden). Deze schildpadden komen in de periode juli tot september 's avonds massaal het strand op om eieren te leggen. De naam van dit park is afgeleid van deze schildpadden. Helaas, maar wij zijn hier dus in de verkeerde tijd.

Gelukkig biedt het park en ook de Samoa Lodge waar we verblijven genoeg mogelijkheden. Aangezien het park voornamelijk uit moerasgebied, lagunes en kanalen bestaat, is het alleen per boot bereikbaar.

Na aankomst gaan we 's middags naar het dorp Tortuguero, eigenlijk een gehucht dat uit een paar onverharde smalle straten bestaat. Het is even omschakelen van natuur- naar mensenfotografie.

Naast de boottochten die we door dit gebied maken op zoek naar dierlijk leven, biedt ook het terrein van de Samoa Lodge diverse mogelijkheden, zoals de aardbeikikker, die ook hier in het rood met blauw/zwart broekje voorkomt, diverse padden en natuurlijk allerlei vreemde vogels en insekten.